echo foto 3

Persoonlijk… zwanger in coronatijd

In mijn vorige persoonlijke blog schreef ik over het eerste, niet geheel onbezorgde deel van mijn zwangerschap. Heb je ‘m nog niet gelezen, lees dan eerst even hier: Persoonlijk… zwangerschap deel 1,

Na de 11 weken echo kwam er iets meer rust in mijn hoofd. Langzaam aan begon corona bekend te worden in Nederland en kwamen er voorzichtige voorzorgsmaatregelen. Op 12 maart was de eerste persconferentie, waarin bekend werd gemaakt dat mensen met verkoudheidsklachten thuis moesten werken. Ik kampte al weken met een langdurige verkoudheid, dus dit betekende ook voor mij thuisblijven. Ik kon me er eerst niks bij voorstellen, dat ik, door een verkoudheid thuis moest blijven. Dus eerst maar eens overleg gehad met mijn werkgever, en ja, ook zij gaven aan… richtlijn is richtlijn. Opvolgen dus. Wat voelde dit gek en tegenstrijdig.

Een paar dagen later werd besloten dat iedereen (waar mogelijk) moest thuiswerken. Thuiswerken is helaas voor mij geen optie, wat betreft mijn baan in loondienst… maar het gaf wel rust, ik voelde me minder schuldig over het feit dat ik met een simpele verkoudheid thuis zat.

De weken sudderde voort… de dagen waren lang en eentonig. Yve mocht niet meer naar de opvang, zolang als ik thuis was (terecht) maar ze snapte er niks van. Niet naar het kinderdagverblijf, niet naar opa en oma, niet zelf de winkel rondcrossen (Überhaupt al niet naar de winkel), niet naar de buurvrouw mogen, niet spelen met haar vriendjes…
Op een dag dacht ze opa beneden te horen (dit was echter mijn zwager die even wat kwam ophalen), maar toen ze beneden was, bleek er niemand te zijn. Tranen met tuiten, ze wilde zo graag opa en oma zien. Mijn moederhart brak en mijn hormoontjes ook… ik brulde keihard met haar mee.

Na verloop van tijd kwamen we toch weer wat mensen tegen, waarbij het beter zou zijn om afstand te houden. Leg dat maar eens uit aan een tweejarige. De buurvrouw en oma werden verrast met een dikke knuffel van Yve. Daar braken mijn moederhart en mijn hormonen weer. Dit voelde zo oneerlijk en terwijl ik dit typ springen de tranen alweer in mijn ogen. Mijn kleine meissie, zo blij om eindelijk de mensen weer te zien die ze zo gemist had.

Begin april had ik nog steeds wat last van verkoudheidsklachten, dus dat betekende nog steeds thuis blijven. Zo langzamerhand begon het schuldgevoel weer te knagen, want 3 keer niezen en 2 keer neus snuiten op een dag, ben je dan wel verkouden? Ik kon het heel erg linken aan mijn zwangerschap, want normaliter ben ik echt geen 2 weken verkouden. De hoogste tijd om de huisarts eens in te schakelen. Deze gaf aan dat ik met deze milde klachten prima weer aan het werk kon. Fijn, einde schuldgevoel.

Maar voordat ik weer eens aan het werk was… waren we weer 2 weken verder… Eerst moet het systeem in orde gemaakt worden, zodat ik wat kon doen op de school waar ik tijdelijk zou moeten werken en moesten ze bedenken hoe ik ingezet zou worden. Vervolgens bleek dat ik ze mij beter op een andere school konden gebruiken. Weer een week verder, want de planning voor de kinderopvang was al rond…

Ondertussen hobbelde mijn zwangerschap lekker door… ik ben in korte tijd enorm uitgedijd… iets wat me toch wel een beetje zorgen gaf. Ik heb 2 dagen moeten bloedprikken voor zwangerschapsdiabetes, dit had ik namelijk in lichte mate bij Yve. Dit prikken is niet even één keer bloedgeven… nee, dit is gewoon drie keer op één dag. Dus na 2 dagen prikken zagen mijn armen aardig blauw. De uitslagen waren al gauw binnen, vooralsnog geen enkele reden tot zorg, alles keurig onder de normen! Wat een geruststelling! Binnenkort moet ik weer 2 dagcurves prikken, maar deze keer kan ik het verspreiden over 4 weken. Onlangs heb ik zelf een bloedsuikermeter op de kop getikt, waardoor ik nu eens per week zelf eens een check doe of alles nog gaat. Het schommelt een beetje, maar tot nu toe blijf ik ook nog keurig onder de waardes.

Rond de 14 weken voelde ik voor het eerst gepruttel in mijn buik, heel zachtjes, dat het haast nog leek alsof mijn darmen van slag waren. Na 2 weken stopte dit gepruttel… dus ja… mijn hoofd werd weer wat onrustiger. Gelukkig was er met 16 weken een controle, waaruit bleek dat het kindje het nog prima doet! Pfieuw!

Rond de 18 weken begon ik het kindje weer goed te voelen, heerlijk! Dit geeft mijn hoofd zoveel rust!

En dan de 20 weken echo. Deze werd wat vervroegd, voor het geval dat de afspraak niet door zou kunnen gaan, dan was er nog wat marge. Dus met precies 19 weken kreeg ik deze echo. Helaas mocht Niels niet mee naar binnen en moest ik het ‘alleen’ doen. Dit was echt niet fijn! Gelukkig kreeg Niels wel vrij van zijn werk (na wat gemor) zodat hij wel mee naar Enschede kon en er voor mij zou zijn als het nodig was.
Mijn telefoon werd aan een telefoonhouder geklikt en deze werd vastgemaakt op een stoel. De stoel werd voor een groot beeldscherm gezet en via whats app bellen, kon Niels toch nog wat meekrijgen van deze echo. Echter praatte de echoscopiste niet heel erg hard en viel de verbinding af en toe weg, waardoor het voor Niels slecht te volgen was.
De echoscopiste was voor mij superduidelijk, ik begreep echt wat ze allemaal liet zien. (Bij Yve ging het allemaal erg snel en vrij onduidelijk) Superfijn om te horen dat alles er goed uit ziet, hoewel ons kindje erg eigenwijs was en zich moeilijk liet zien. Ze lag in stuit, vrij diep in het bekken. En ja… we krijgen een ‘ze’.  We hebben even getwijfeld of het gingen vertellen aan iedereen, maar gezien we dit bij Yve ook gedaan hebben, hebben we nu toch besloten om ook nu te delen over ons ‘meidengezin’.

En nu zijn we alweer 4 weken verder. Ons kindje ligt volgens mij nog steeds in stuit, dus hoop dat ze zich op tijd gaat omdraaien. Gelukkig hebben we nog even de tijd.
Ondertussen heb ik een klein kleding setje gekocht (superschattig jurkje), maar nog geen ‘eerste’ pakje. Heb daar nog niet iets heel leuks voor gevonden. Ook zijn we bezig  om de kamer voor Yve in orde te maken, zodat zij uiterlijk aan het begin van de zomervakantie over kan en we de babykamer een opfrisbeurt kunnen geven.

De zwangerschapsyoga is onlangs ook begonnen. Buiten… want dat mag wel! De eerste 2 lessen gingen over de bevalling zelf, het persen. Voor mij is dat nu nog een beetje een ‘ver van mijn bed show’ maar er kwamen wel weer dingen naar boven… Goede voorbereiding dus.

En nu verder gaan met genieten, want dat lukt steeds beter! Binnenkort verschijnt er een blog met dingen die ik tijdens de komende bevalling, kraamtijd en eerste jaar anders wil doen ten opzichte van de vorige keer.

Add a Comment

You must be logged in to post a comment