design-desk-eyewear-313690 (2)

Haat-liefde verhouding

Ik ben een haat- liefde verhouding met social media aan het ontwikkelen. Mijn liefdesverhouding met social media wordt steeds minder vurig… Ik krijg er af en toe zelfs een hekel aan en word er vooral doodmoe van.  
Al eerder schreef ik een blog over mobiele schermtijd… eindeloos scrollen om te kijken of er nog iets nieuws was op Facebook of Instagram. Echter is mijn ‘haat’ verhouding steeds een stukje groter aan het worden.  Overigens heb ik een hekel aan het woord ‘haat’. Ik krijg het amper uit mijn vingers getypt… maar het de uitspraak ‘haat-liefdesverhouding’ dekt precies de lading.

Mijn liefde voor Facebook en Instagram waren altijd de leuke foto’s en verhalen die gedeeld werden. De afgelopen jaren wordt er steeds minder uit privé situaties gedeeld en ik maak me hier ook ‘schuldig’ aan. Ten eerste vind ik dat ik niet veel interessants te delen heb op privégebied, ten tweede hebben wij thuis afgesproken dat onze dochter zelf mag bepalen of ze met haar snoet op internet wil komen later. Toch knaagt dit wel eens deze afspraak, ik ben trots op onze prachtige kleine meid en zou haar ook wel graag aan de rest van de wereld willen laten zien.
Leuke foto’s en filmpjes van onze kleine meid worden wel gedeeld per whats app aan dierbaren, in vertrouwen dat de mensen die deze foto’s krijgen, hier goed mee om gaan. Eigenlijk is dit ook helemaal prima zo, want wie anders moet er naar kijken?

Mijn liefdesverhouding met social media is groots als ik kijk naar wat ik allemaal leer via diverse kanalen. Ik steek veel kennis op door het lezen van blogs, beluisteren van podcast en wordt vaak ook geïnspireerd door mooie spreuken. Ook moet ik verschrikkelijk lachen om bepaalde posts, met name uitspraken van kinderen die geplaatst worden vind ik meestal hilarisch (whatsupjeboterham).

Voor mijn bedrijf is social media één van de manieren om mensen te bereiken. Ik vind het leuk om dingen te delen en mensen te inspireren. Echter zie ik wel dat het lastig is om een grote groep volgers te krijgen. Om dit voor elkaar te krijgen moet je echt investeren met advertenties en cursussen doen om op een goede manier de mensen te bereiken.

Dit is een lange aanloop voor een punt wat me de laatste tijd bezig houdt…. Het punt waardoor ik social media steeds minder omarm… en dat is de negativiteit.
Zodra er een krantenartikeltje op bijvoorbeeld Facebook verschijnt waarin de politie wordt genoemd, dan lees je in de reacties altijd wel iets in de trend van ‘hè hè, ze zijn eindelijk aan het werk’ of ‘laat ze boeven gaan vangen in plaats van bekeuringen uitschrijven’.

Onlangs las ik een post in een facebookgroep van iemand die haar frustratie kwijt wilde over een situatie met een ziek familielid. In de tekst stond ‘weer een zaterdagmorgen verpest’. Het was vrijdag toen het bericht geplaatst werd. In één van de reacties stond ‘Ahum, het is vandaag vrijdag’. Ik word dan helemaal kriebelig… waarom neemt iemand de moeite om zo te reageren. Alles behalve steunend. Zeg dan gewoon niets, denk ik dan.

Die negativiteit in reacties… daar krijg ik dus echt de kriebels van. Ik lees ze vaak… maar irriteer me ook vaak. Soms neig ik ernaar om een reactie hierop te geven. Ik doe het niet. Ik verspil dan nog meer energie aan nog meer negativiteit. Nu ik zo aan het schrijven ben, probeer ik bij mijzelf te rade te gaan… wat zegt dit over mij? Wat maakt het dat ik me zo irriteer? Wat maakt het dat ik toch reacties lees bij een nieuwsbericht?
In iedergeval heb ik helder dat ik respect voor elkaar wel erg belangrijk vind, ook als je online ‘onzichtbaar’ bent. Ik ben nog niet uit waarom ik überhaupt reacties lees bij nieuwsberichten waarvan ik op voorhand al wel weet waar enkele reacties uit zullen bestaan.

De andere kant van met name Facebook en Instagram zie ik ook… het leven dat zo mooi wordt weergegeven, alsof het leven alleen maar rozengeur en maneschijn is. Over moeilijke dingen wordt niet of nauwelijks gesproken. Bijna nooit zie je een verlepte ouder die helemaal naar de Filistijnen is door slapeloze nachten en helemaal klaar is met het gemammahhh……  De wereld naar buiten wordt vaak mooier voorgespiegeld dan dat de werkelijkheid is. Ik maak me hier ook schuldig aan… ik plaats nooit een foto van hoe ik aan het koken ben, want om me heen zal je dan de grootste chaos in de keuken zien. Die chaos daar kan ik prima mee dealen… maar dat hoeft niemand te zien…  Wel deel ik met trots soms het eindresultaat.

Waar ik me meer zorgen om maak is het feit dat veel mensen een masker dragen, gevormd door het verleden. De wereld voorspiegelen dat alles goed gaat terwijl het eigenlijk gewoon even prut is. Ik heb in mijn coaching al vaak gehoord ‘mijn kinderen hoeven niet zien dat ik huil’. Hoezo? Ben je een slechte moeder als je huilt? Ben je een slechte partner als je laat zien dat iets je raakt? Emoties mogen er naar mijn inziens zijn, dat maakt mij een mens… geen robot.

Wel kun je je afvragen of de emotie reëel is, passend bij de situatie, of zijn het je gedachten die met je aan de haal gaan, waardoor je je zo belabberd voelt? Hierover kan ik nog wel een hele blog schrijven… maar ik zie dat deze al lang zat is…

‘Het geheim van jong blijven is nooit een emotie te hebben die niet bij je past.’
– Oscar Wilde-

Comments are closed.