analysis-blackboard-bubble-355952 (2)

Energie verspilling

Een tijdje geleden stond ik in de sportschool. Tegenwoordig heb ik de smaak goed te pakken van het sporten (ik ga zo’n 2 en soms 3 keer per week). Ik merk dat sporten me meer energie geeft. Echter had ik laatst een sportervaring waarin ik mijn energie verspilde… niet fysiek maar mentaal….

Terwijl ik aan het fietsen was klonk er ineens een harde knal in de fitnesszaal. Een vrouw reageerde verschrikt en stapte gauw van het apparaat waarop zij aan het sporten was af. Ze vermoedde dat er iets stuk was gegaan.
Iemand (ik vermoed dochter) reageerde met ‘Ik zou het even zeggen?’ De desbetreffende vrouw reageerde er niet op en ging naar een ander apparaat.

Ondertussen gingen mijn gedachten en onbedoelde oordelen met mij aan de haal.
Ik neem je mee in mijn gedachten:
– Nou… zoiets meld je toch even?
– Wat als iemand anders er zo op stapt?
– Zal ik het melden?
– Hoe doe ik dit zonder de vrouw tegen het hoofd te stoten?
– Nou ze zegt er nog steeds niks over… (er liep een medewerker langs)
– Zal ik een mail sturen om het te melden?
– Of zal ik gewoon even langs het kantoortje lopen?

Sommige gedachten kwamen meerdere malen in mijn hoofd terug. Ik ben zelf van de overtuiging dat als je iets kapot maak, ook al kun je er niets aan doen, dat je dit meldt. Dit ook om te voorkomen dat de schade groter wordt, maar ook omdat ik van mening ben dat dit ‘een kwestie van fatsoen’ is.

Ondertussen bleef mijn hoofd maar malen… Ik maakte er mijn probleem van, in plaats van het probleem bij de ander te houden. Je kunt je voorstellen dat dit energie kost, in plaats van dat dit energie geeft. Vermoeiend hoor dit soort gedachten… In plaats van dat sporten me energie gaf, kostte het me mentaal energie.

Terwijl ik mij klaarmaak om naar huis te gaan, stapt er een medesporter op het desbetreffende apparaat. Ik hoor bovengenoemde vrouw zeggen ‘ik zou dat apparaat nu even niet doen, volgens mij is er iets stuk, ik zal het zo nog even melden’.
Pfff…. mijn hoofd kon weer tot rust komen… de vrouw stapte inderdaad op een medewerker af om het ‘incident’ te melden.

Onderweg naar huis ‘evalueer’ ik onbewust de situatie. Alles, maar dan ook echt alles…. zegt iets over mij… Hoe ik denk, wat ik belangrijk vind (waarden) maar ook over hoe ik oordeel…
Gelukkig had ik mijn oordelen niet uitgesproken… en kon ik kritisch terugkijken naar mijn eigen energie kostende denken… Een mooie levensles op een mooie zaterdag…

‘Het leven is wat je gedachten er van maakt’

Comments are closed.